Over HAAS

Wat is HAAS?

HAAS staat voor het Huis van Aangepaste Actie Sporten of ook House of Adaptive Action Sports.

HAAS is een tweede (t)huis voor de actie-sporters met een extra uitdaging, een ontmoetingsplek om samen de weg te vinden buiten de gangbare (sport-)paden, elkaar te inspireren en van elkaar te leren, maar vooral door SAMEN op te trekken.

Opgericht vanuit eigen ervaring door initiatiefnemer Erik Kuijs. Met als droom om sporters met een motorische beperking wegwijs te maken in de wereld van de meer uitdagende/extremere sporten. 

HAAS… Zet je (terug) in je kracht!

Waarom HAAS?

Nadat initiatiefnemer Erik Kuijs een incomplete C4 dwarslaesie opliep merkte hij hoe lastig het was om te sporten en dan met name de meer uitdagende/extremere sporten. Een lange zoektocht volgde, met veel vallen en opstaan. Deze zoektocht heeft geleidt tot de wil om anderen te helpen. Je hoeft niet in je eentje de weg te vinden, maar samen. Van elkaar leren en elkaar uitdagen. 

Hoe doen we dat?

Door een tweede (t)huis te vormen voor actie sporters met een extra uitdaging. Een virtuele ontmoetingsplek bieden waar je van elkaar kan leren, elkaar kan inspireren en vooral samen kan optrekken. Door samen te sporten en grenzen te verleggen, is er meer mogelijk dan je denkt. 

Wat doen we?

  • Een (t)huis voor een gemeenschap met gedreven sporters bieden.
  • Een plek bieden om samen te “hangen” en “crashen”
  • Een plek bieden waar nieuwe ideeën geboren worden.
  • Een plek bieden om waar we werken aan het verwezenlijken van dromen.
  • Een oplossing zoeken om jou te kunnen laten sporten.

Erik's verhaal

Op 16 mei 2016 maak ik een ongelukkige val tijdens het mountainbiken en loop ik een incomplete C4 dwarslaesie op.

Eind juli 2016 kom ik het revalidatiecentrum liggend binnen met een zeer beperkte beenfunctie en nagenoeg geen arm- en handfunctie, maar wel met een tracheacanule, nekkraag, slikstoornis en PEG-sonde erbij. Maar ook met het doel het revalidatiecentrum lopend te verlaten.

Ongeveer 5 maanden na mijn ongeval, kan ik in oktober 2016 weer voor het eerst staan, een maand later zelfstandig opstaan uit de rolstoel en achter een rollator letterlijk en figuurlijk kleine stappen vooruitzetten. Later leer ik lopen met elleboogkrukken en ga voorzichtig trappen op en af. Het einddoel stel ik gaandeweg een aantal keer bij, verlos mijzelf van alle “toeters en bellen” en na 8 maanden verlaat ik Rijndam Revalidatie lopend uit de voordeur.

Al gedurende de revalidatie bekijk ik samen met de fysio- en ergotherapeut welke sporten ik kan gaan beoefenen met mijn fysieke uitdagingen. Door de complexiteit en impact van mijn hoge dwarslaesie zijn er weinig voor de hand liggende oplossingen/mogelijkheden. En om eerlijk te zijn spreken de meer reguliere gehandicaptensporten mij niet zo aan. Ondanks de fysieke uitdagingen ben ik nog steeds meer geïnteresseerd in de uitdagendere activiteiten, zoals snowboarden, skiën en mountainbiken, maar helaas is daar weinig over bekend. Op de social media daarentegen is daar wel veel over te vinden en het valt mij op dat er in het buitenland, met name USA, veel meer mogelijk is.

Ik ben begonnen aan mijn zoektocht om een weg te vinden om mijn sporten in een aangepaste manier te kunnen gaan beoefenen. Via en bij de Mentelity Foundation leer ik mensen kennen die mij helpen met weer leren snowboarden. Daarnaast schaf ik hulpmiddelen aan die het snowboarden toegankelijker maken, zoals een nieuw bindingsysteem. Helaas blijkt dat gecontroleerde afdalingen maken in de indoor sneeuwbaan mogelijk zijn, maar dat snowboarden “voor het echie” in de bergen een stuk lastiger is. Tijdens de Mentelity Games 2019 leer ik skiën met skikrukken en dat geeft mij weer een echte wintersportervaring. Met behulp van “The ski is the limit” en “UP Adaptive Sports” leer ik weer skiën met mijn fysieke uitdagingen. Ook voor het skiën moet ik weer hulpmiddelen zoeken en aanschaffen om het toegankelijker en mogelijk te maken.

Ik merk dus dat het veel meer mogelijk is dan je denkt, maar dat het een hele zoektocht is om alle informatie, spullen, hulpmiddelen en mogelijkheden te vinden.

Zo ook voor het mountainbiken… op een reguliere MTB kan ik niet uit de voeten, maar via de social media zie ik voorbeelden die het wel weer meer mogelijk zouden kunnen maken. Ik vind een Engelse fabrikant van zogenaamde recumbent trikes, oftewel driewieler ligfietsen en via een Nederlandse leverancier schaf ik er één aan met hele dikke terreinbanden.

Ondertussen train ik met mijn fysiotherapeut mijn lichaamsfuncties die ik voor deze sporten nodig heb.

Nu ik weer kan wintersporten en mountainbiken, wil ik onderzoeken wat ik nog aan watersport kan doen. Regulier (wind)surfen of wakeboarden is niet meer mogelijk, maar ik zal iets gaan vinden, nadat ik weer heb leren zwemmen…

Om een lang verhaal kort te maken… ik merk dat sporten heel goed is voor mijn fysieke en mentale gezondheid, misschien nu wel meer dan ooit. Ook merk ik dat er meer mogelijk is dan je zelf denkt, of anderen verwachten. Het is op dit moment nog een hele zoektocht om je weg te vinden en als je dat samen doet is dat makkelijker en veel leuker. Ook daarom HAAS!